Stichting Cultureel Erfgoed Zeeland

Een boerderij is meer dan alleen de gebouwde objecten. Ook de erfinrichting en –beplanting zijn van wezenlijk belang, doordat zij zeer nauw met de bebouwing verbonden zijn. Erfinrichting en -beplanting bepalen voor een groot deel het karakter van het boerenerf en de directe omgeving. Het uiterlijk van het erf wordt bepaald door de bodem (in Zeeland voornamelijk klei), het functionele agrarische gebruik (akkerbouw, veeteelt, etc.) en in bepaalde mate de invloed van de verschillende stijlperioden in de tuin- en landschapsarchitectuur. 

Verandering hoort echter bij het erf, het past(e) zich altijd aan aan de harde wetten van de agrarische bedrijvigheid. Daarbij is er tegenwoordig steeds vaker sprake van her- en nevenbestemming op boerenerven; boerderijen krijgen een zorgfunctie, worden uitgebreid met een minicamping of veranderen in een woonboerderij. Meestal houden deze functieveranderingen een herinrichting van het erf in. Bij een dergelijke herinrichting van het erf is het belangrijk om verrommeling tegen te gaan en de karakteristieke kenmerken ervan zoveel mogelijk te behouden.

Een belangrijk kenmerk is bijvoorbeeld de traditionele erfindeling in een voor- en een achtererf. Deze indeling is zowel in de gebouwen als in de erfinrichting goed te herkennen. Op het voorerf waren van oudsher de sier-, moes- en bloementuin gelegen (nuts- en sierfunctie), op het achtererf domineerde de landschappelijke beplanting. Deze traditionele erfinrichting en de bijbehorende streekbeplanting kunnen bij herinrichting een inspiratiebron zijn. Zo is in Zeeland een meidoornhaag vaak een goed alternatief voor een rij coniferen. Streekeigen erven kunnen overigens ook de basis vormen voor tuinen en erven bij nieuwbouw.

In Zeeland zijn er verschillende subsidiemogelijkheden voor de streekeigen inrichting van boerenerven. Meer informatie hierover is verkrijgbaar bij Stichting Landschapsbeheer Zeeland: http://www.landschapsbeheerzeeland.nl/.